Σήμερα στο Ναύπλιο ο Σαμαράς αναγκάστηκε να παρουσιάσει τα επόμενα στάδια του σχεδίου που θα εφαρμοστεί το αμέσως επόμενο διάστημα. Σχέδιο που ο ίδιος χαρακτήρισε ως «σοκ»!

Αναγκάστηκε, γιατί -εδώ που έφτασαν τα πράγματα- δεν έχει πλέον πολλές επιλογές για να σώσει την παραπαίουσα κυβέρνησή του. Έπρεπε να εντάξει το κλείσιμο της ΕΡΤ μέσα σε ένα «γενναίο μεταρρυθμιστικό σχέδιο» μπας και καλύψει την διεθνή κατακραυγή που υψώθηκε. Να περισώσει ότι θα μπορούσε να απομένει από το κύρος ενός πρωθυπουργού, που πολύ αμφιβάλω αν πλέον θα μπορούσε να ανταλλάξει δημοσίως έστω και μια χειραψία με κάποιον Ευρωπαίο πολιτικό.

Ο Σαμαράς βρίσκεται στο δεξιό περιθώριο, τόσο της ελληνικής όσο και της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής. Θύμα των ακροδεξιών ιδεών του και των αποκλειστικά ακροδεξιών συμβούλων του. Η Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά βαδίζει τροχάδην προς τον φασιστικό βούρκο, χωρίς συνταγματικές αναστολές, χωρίς δημοκρατική σύνεση, χωρίς πολιτική νομιμοποίηση. Με μόνη βάρκα το θεώρημα της «υπεροχής των ιδεών μας» αντιγράφοντας τον Ντούτσε!

Ανακοίνωσε την ιδιωτικοποίηση των πάντων. Από την Ανώτατη Παιδεία και τους Κοινωφελείς Οργανισμούς, μέχρι τις Δασικές Εκτάσεις. Με αυτό τον τρόπο προσπαθεί να συσπειρώσει γύρω του όλα τα «κοράκια» της ντόπιας και διεθνούς κερδοσκοπίας. Να βρει στηρίγματα για το φασιστικό σχέδιό του εκεί που μόνο θα μπορούσε να ελπίζει: Στους παντοτινούς εμπόρους και νεκροθάφτες των Λαών.

Και έγινε σαφέστερος, χαρίζοντας στον Αλαφούζο του ΣΚΑΙ τα δικαιώματα μετάδοσης αθλητικών γεγονότων που είχε αγοράσει η ΕΡΤ.

Το «μαύρο» στην ΕΡΤ σηματοδοτεί και το μαύρο στη δημοκρατία, το μαύρο στην ελευθερία, το μαύρο στα εργασιακά δικαιώματα, το μαύρο στο κοινωνικό κράτος.

Το «μαύρο» στην ΕΡΤ δεν είναι απλά το κλείσιμο ενός καναλιού, είναι το συντριπτικό χτύπημα  που προσπαθεί να καταφέρει ένα ρακένδυτο «success story»,  καταλαβαίνοντας πως καταρρέει κάτω από το βάρος των ίδιων του των αντιφάσεων.

Η Κοινωνία της Εργασίας δεν μπορεί πλέον να περιμένει τίποτα από τις «μεταρρυθμίσεις» που σκοπό έχουν να μοιράσουν κάθε τι Δημόσιο σε μια χούφτα εύρωστα «τσιμπούρια» που πίνουν το αίμα και τον ιδρώτα της.

Η Κοινωνία της Εργασίας πρέπει να αναζητήσει τους τρόπους για να πάρει τη τύχη της, στα χέρια της.

Αυτό που προέχει αυτή τη στιγμή είναι να ενωθεί η Αριστερά για να μπορέσει να αναδειχθεί στην μεγάλη δύναμη ανατροπής αυτής της κυβέρνησης και την αποτροπή του ορατού εκφασισμού της πολιτικής.

Μόνο μια Ενωμένη Αριστερά μπορεί να είναι αποτελεσματική.

Η απάντηση θα πρέπει να είναι ΕΝΟΤΗΤΑ και ΑΓΩΝΑΣ.

Πρώτα απ όλα όμως η ΕΝΟΤΗΤΑ.

Και για όσους επιμένουν -παρά τα απανωτά χαστούκια που έχει δεχθεί το Εργατικό Κίνημα- στις χαζοχαρούμενες ερωτήσεις του είδους: «ενότητα, αλλά σε ποια βάση;»

Η απάντηση είναι μία:

ΕΝΟΤΗΤΑ για την ΕΝΟΤΗΤΑ,

ΕΝΟΤΗΤΑ για τη ΝΙΚΗ.

ΤΑ ΠΑΝΤΑ για τη ΝΙΚΗ.

16.06.2013

Δημήτρης Βουζουναράς

Αγ.Θεόδωροι Κορινθίας

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.