KAI TO MYNHMA ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΗΦΘΗΚΕ...

Πέρασαν 36 χρόνια και οι μνήμες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου έχουν περάσει από χιλιάδες κύματα και όπως δείχνουν τα πράγματα για πολλούς έχει εξασθενήσει, έχει ξεθωριάσει, έχει ατονήσει, ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΠΟΥ ΟΠΩΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ.Το Πολυτεχνείο ήταν ένας σταθμός στην ιστορία όχι μόνο του φοιτητικού μα ολόκληρου του λαϊκού κινήματος. Αποκορύφωμα του αγώνα του λαού και των φοιτητών για την ανατροπή της χούντας, για εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία.

Το Πολυτεχνείο ήταν το τελειωτικό ξεσκέπασμα του προσώπου του φασισμού και της μεθοδολογίας του Ιμπεριαλισμού στην προσπάθειά του να κρατήσει με κάθε μέσο τη χώρα κάτω απ’ το πέλμα του. Το Πολυτεχνείο αποτελεί την καταδίκη όλων αυτών των αντιλήψεων που πιστεύουν ότι ο δικομματισμός, μέσα στα πλαίσια του νεοφιλλελευθερισμού, αποτελεί ένα καλά στημένο σκηνικό που εναλλάσει τα δυο κόμματα στην εξουσία, όμως γνωρίζουν οι υποστηριχτές του, ότι αυτό αποτελεί μια ουτοπία. Το Πολυτεχνείο αποτελεί ένα απαράμιλλο ορόσημο της αγωνιστικότητας και της αποφασιστικότητας του λαού και της νεολαίας στην πάλη για λευτεριά από τα δεσμά του φασισμού και του καπιταλισμού.

Το Πολυτεχνείο είναι υποθήκη σε μας για παραπέρα πύκνωση των γραμμών του κινήματος του λαού για δουλειά, για δωρεάν δημόσια παιδεία, για λαϊκή υγεία, για κοινωνική δικαιοσύνη, για ανακατανομή του πλούτου υπέρ των κοινωνικά και οικονομικά αδυνάτων στρωμμάτων για λαϊκό πολιτισμό και κουλτούρα, για ένα ανθρώπινο περιβάλλον. Σήμερα, τριάντα έξι χρόνια μετά το έπος του Πολυτεχνείου ο στόχος και το μήνυμά του είναι ανεκπλήρωτος. Η χώρα παραμένει υπό αμερικανονατοϊκή επιρροή, υπό την «κατοχή» του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου και του Δ.Ν.Τ. Παράλληλα το μέλλον και τα όνειρα αυτού του λαού και της νεολαίας παραμένει σκοτεινό και αβέβαιο. Ο λαός εξακολουθεί να πληρώνει τα σκάνδαλα, των «χρυσών παιδιών», είτε αυτά είναι πράσινα είτε μπλε. Η υγεία και η παιδεία, αντί να είναι κοινωνικά αγαθά, δωρεάν και δημόσια, κυριαρχούν το χρήμα και η εκμετάλλευση. Η δουλειά που είναι ΔΙΚΑΙΩΜΑ, για όλο το λαό (νέους, νέες, άνδρες, γυναίκες), λειτουργεί πλέον με μεσαιωνικά δεδομένα. Η ΑΝΕΡΓΕΙΑ πλέον, αποτελεί κοινωνική πληγή αλλά και απειλή. Η ΑΣΦΑΛΙΣΗ και τα εργασιακά δικαιώματα καταπατούνται κατάφορα, από τους κάθε είδους εκμεταλλευτές. Η κατασυκοφάντηση του δημόσιου τομέα, το ρουσφέτι, η συναλλαγή, η διαφθορά και η αδιαφάνεια αποτελούν χαρακτηριστικά γνωρίσματα όλων των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων. Από την άλλη ο αγώνας για τα ιδανικά της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της ειρήνης, της αγάπης για τη ζωή και τον άνθρωπο παραμένει ψηλά στον ιστό του μαζικού λαϊκού κινήματος. Τα ιδανικά αυτά παραμένουν ζωντανά ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΕΠΙΚΑΙΡΑ και αναλλοίωτα όσα χρόνια και να περάσουν από εκείνη την εξέγερση. Πάντα επίκαιρα, ιδιαίτερα που τα κατοπινά χρόνια, ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΚΑΠΝΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟΝΤΕΣ εκείνης της εξέγερσης ΚΑΠΗΛΕΥΤΗΚΑΝ, είτε για να ανέλθουν πολιτικά, είτε ενάντια στους μετέπειτα αγώνες του λαού αποπροσανατολίζοντας την πορεία του με «τρομοκρατικές ενέργειες». ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ήταν και θα είναι πάντα ένα ζωντανό κάλεσμα για τη δημοκρατία και την ελευθερία, θα είναι ζωντανό ΜΕΣΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΜΥΑΛΟ. Το μικρό αυτό σημείωμα για το Πολυτεχνείο είναι αφιερωμένο «για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νέοι». Και όπως έγραφε ο Μίλαν Κούντερα «Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΗΘΗ...».