Κοιτάζεις μια φωτογραφία.. κι αμέσως ξεπηδούν χιλιάδες εικόνες της ζωής σου και ζωντανεύουν, μέσα από ‘κείνη ξανά! Κι αν μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις.. εγώ θα σου πω πως είναι παραπάνω… είναι  αμέτρητες!!! εικόνες και αναμνήσεις που μπλέκονται γλυκά μες στο μυαλό και πόσες άλλες ξεχασμένες που θα ζουν μέσα στις φωτογραφίες…! εκεί έχω αφήσει τη λύπη, τη χαρά, τους ανθρώπους και τα τοπία με τα απίθανα χρώματα, να ζουν αναλλοίωτα στο χρόνο για πάντα….

Θυμάμαι που άραζα.. πιτσιρίκι, ακόμα…κάτω από το «δεντρόσπιτο»…ένα πανέμορφο πεύκο που είχε δημιουργήσει μια φυσική ¨σπηλιά¨ ,με τα κλαδιά του γύρω γερμένα γύρω από τον κορμό του και με τις στοίβες από πευκοβελόνες.. ένα παχύ στρώμα  σαν τοίχο, που ούτε η βροχή δεν το περνούσε…

Μετά ξεκινούσαμε με την παρέα την περιπέτεια.. κάναμε βόλτες στις αλάνες με τα σαράβαλα ποδηλατάκια μας (που τα αγαπούσαμε πολύ) , παίζαμε μπάλα στα διπλανά χωράφια και χανόμασταν μέσα στο άγριο χορτάρι που ήταν πιο ψηλό από μας και μοσχομύριζε.. και όταν αρχίζαμε να βαριόμαστε λιγάκι, ξεκινούσαμε τις εξερευνήσεις… κατεβαίναμε απ’τη μια μεριά τη ρεματιά μέχρι τον πάτο, αλωνίζαμε εκεί μέσα ώρες πολλές, για να βρούμε ¨θησαυρούς πειρατικούς¨ , ή κάποιο ζωάκι που ήθελε βοήθεια, για να το υιοθετήσουμε και να το φροντίσουμε (συνήθως ήταν κουτάβια που κάποιος παλιάνθρωπος είχε πετάξει μέσα στο ρέμα για να πεθάνουν) και μετά σκαρφαλώναμε με άνεση, από την πιο απότομη πλαγιά, για να βγούμε ξανά στο δρόμο….και καθώς το καλοκαίρι ήταν η εποχή μας, τιμητική θέση είχε και η θάλασσα που ήταν πάντοτε καταγάλανη και καθάρια.. και μέναμε για ώρες και παίζαμε μέχρι να ζαρώσει το δέρμα μας ή μέχρι να γίνουμε κατάμαυροι απ’τον ήλιο…τι όμορφα χρόνια…! Τώρα πια…χαθήκαν σχεδόν όλα…όλα εκτός από τις αναμνήσεις μου….τώρα όπου κι αν κοιτάξω…δεν ξέρω που βρίσκομαι.. δεν αναγνωρίζω τίποτα πια…άλλαξαν όλα….

Τώρα σκουπίδια….. παντού… !!! μπάζα….βρωμιές… καμένα δέντρα…γκρίζα γη…κομμένα δέντρα..

χώμα νεκρό και μια γη που παλεύει για να γεννηθεί από τις στάχτες της….  

τσιμέντο παντού…κάδοι να ξεχειλίζουν στους δρόμους.. σκουπίδια στις παιδικές χαρές και στις πλατείες.. λίγδα στην επιφάνεια της θάλασσας... σκουπίδια στην παραλία…σκουπίδια και βρωμιά παντού!     

  αχ κι αυτή η θάλασσα..!! πέρσι το καλοκαίρι βαρέθηκα να μαζεύω, καθημερινά, σκουπίδια, από την παραλία….δεν γκρίνιαξα ποτέ..(αλλά κάθε χρόνο και πιο αμόρφωτοι έρχονται…)κι απλώς τα μάζευα.. για να μην τα βλέπω…για να μην έρθουν κατά πάνω μου όταν φυσήξει αέρας…για να κάνω το μπάνιο μου με ηρεμία…ώσπου μια μέρα, καθώς μάζευα τα συνηθισμένα των.. ασυνείδητων (πετονιές, αγκίστρια, σακούλες, άδεια πακέτα, κουτάκια και καφέδες κλπ)…έρχεται μια κυρία (που με παρακολουθούσε για αρκετή ώρα) με επικριτικό ύφος και μου λέει…‹‹κοιτά εδώ τι αφήνουν οι βρωμιάρηδες….ειδικά αυτούς εδώ με τα αποφάγια και τους καφέδες, τους έβλεπα να τα πετάνε όλα από δω κι από κει και πολύ εκνευρίστηκα.. πολύ σου λέω!!…»αυτό μόνο θυμάμαι να λέει, γιατί εκείνη τη στιγμή τη διέκοψα… και στη συνέχεια, άρχισα να την κατακεραυνώνω.. και τι δεν της είπα..! είστε μια υποκρίτρια κυρία μου και τίποτα παραπάνω…όταν τους βλέπατε να κάνουν αυτά τα αίσχη.. αυτά τα πράγματα, γιατί δεν μιλήσατε? γιατί δεν τους είπατε ότι δεν είναι σωστό… κι ότι θα ‘πρεπε να ντρέπονται για την συμπεριφορά τους? Δεν μπορούσατε να μιλήσετε ή  απλώς σιωπήσατε κι αδιαφορήσατε.. κι έρχεστε τώρα να τους κατακρίνετε και να τους κακολογήσετε σε ‘μενα? λυπάμαι ,αλλά είστε το ίδιο με εκείνους…είστε συνένοχη και σε χειρότερη μοίρα –κατά τη γνώμη μου – από εκείνους…γιατί ξέρετε ποιο είναι το σωστό και δεν κάνατε τίποτα γι ‘αυτό! όποτε σιωπήστε ξανά και συνεχίστε τη μίζερη ζωούλα σας, εκείνη του απλού παρατηρητή και σχολιαστή…και αφήστε με να ολοκληρώσω την εργασία που ξεκίνησα να κάνω…!στο κάτω κάτω, τα μόνα που μπορώ να νιώσω για εσάς και τους ομοίους σας είναι θύμος και λύπηση…!έλεος όμως δε θα σας δείξω ποτέ! γιατί είστε ανόητοι.. είστε φονιάδες κάθε ωραίου πράγματος.. της φύσης…της Γης μου….υπερόπτες και μικροσκοπικοί, χωρίς αξίες και ήθος…δεν μπορείτε να διδάξετε και ν’ αφήσετε πίσω σας.. τίποτα πέρα από το χάος ,την καταστροφή και την προσωπική σας καλοπέραση…

Και να.. δες… ξεπροβάλλει το “μέλλον”… μέσα από τις στάχτες…γκριζαρισμένο…κι αγκαλιάζει τη μανά γη…νιώθει πως ανήκει κοντά της…νιώθει γαληνή κοντά της….η φύση ολάκερη του σιγοτραγουδάει…και αισθάνεται το μεγαλείο της…και γονατίζει μπροστά της…    

θέλει να της προσφέρει μα δεν του δίδαξε κανένας τον τρόπο…θέλει να την προστατέψει μα δεν του δίδαξε κανένας τον τρόπο…θέλει να πάψει να την βλέπει να αιμορραγεί…               

κι όσοι γνώριζε.. του δίδαξαν έναν τρόπο…τον πιο απλό: «κλείσε τα μάτια σου ή.. κοιτά απ’ την άλλη..», θυμήσου παιδί μου πως  «θα τα φροντίσουν όλα οι άλλοι …εσύ δεν χρειάζεται ασχολείσαι»….