Πείραξε, ότι το ΚΚΕ μίλησε για πόλεμο του λαού στον καθημερινό πόλεμο που δέχεται από τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου με θύματα τους εργάτες. Γιατί δε νοιάζονται οι κύριοι «δημοκράτες». Για τα θύματα αυτού του πολέμου οι άνεργοι δεν είναι θύματα αυτού του πολέμου οι νεκροί, οι σακατεμένοι από τα εργοδοτικά εγκλήματα (ατυχήματα τα λένε) Είναι ή δεν είναι θύματα αυτού του πολέμου οι εργαζόμενοι με ελαστικές μορφές, με μισό μεροκάματο, με μισή ζωή, οι ανασφάλιστοι; Είναι ή δεν είναι θύματα αυτού του πολέμου οι μετανάστες εργάτες που ξεζουμίζονται και απελαύνονται; Είναι ή δεν είναι θύματα αυτού του πολέμου οι εξαθλιωμένοι χωρίς πρόσβαση σε υπηρεσίες Υγείας; Είναι ή δεν είναι θύματα αυτού του πολέμου οι γυναίκες που απολύονται λόγω εγκυμοσύνης; Είναι ή δεν είναι πόλεμος η τρομοκρατία των εργοδοτών στους τόπους δουλειάς; Γιατί είναι δημοκρατία ο σφαγιασμός ασφαλιστικών δικαιωμάτων από μια μειοψηφία και δεν είναι δημοκρατία η παρεμπόδισή του από τους εργαζόμενους; Γιατί είναι δημοκρατία ο «διάλογος» και δεν είναι η συμμετοχή του λαού στους αγώνες για την ικανοποίηση των αναγκών που του στερούν κεφάλαιο - κυβερνήσεις; Αν ήθελαν να πάρουν φιλολαϊκά μέτρα γιατί κάνουν «διάλογο»; Και μάλιστα κρυφά .Μιας και η κυβέρνηση, ο ΣΕΒ, η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ ισχυρίζονται ότι τους ενδιαφέρει η προκοπή της Κοινωνικής Ασφάλισης και το καλό των εργαζομένων, καθώς και η διαφάνεια, ας ζητήσουν τηζωντανή μετάδοση από την κρατική τηλεόραση όλων των μεταξύ τους συναντήσεων και συζητήσεων. Θα είναι μία ευκαιρία να δει ζωντανά ο λαός την απάτη

KAI TO MYNHMA ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΗΦΘΗΚΕ...

Πέρασαν 36 χρόνια και οι μνήμες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου έχουν περάσει από χιλιάδες κύματα και όπως δείχνουν τα πράγματα για πολλούς έχει εξασθενήσει, έχει ξεθωριάσει, έχει ατονήσει, ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΠΟΥ ΟΠΩΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ.Το Πολυτεχνείο ήταν ένας σταθμός στην ιστορία όχι μόνο του φοιτητικού μα ολόκληρου του λαϊκού κινήματος. Αποκορύφωμα του αγώνα του λαού και των φοιτητών για την ανατροπή της χούντας, για εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία.

Το Πολυτεχνείο ήταν το τελειωτικό ξεσκέπασμα του προσώπου του φασισμού και της μεθοδολογίας του Ιμπεριαλισμού στην προσπάθειά του να κρατήσει με κάθε μέσο τη χώρα κάτω απ’ το πέλμα του. Το Πολυτεχνείο αποτελεί την καταδίκη όλων αυτών των αντιλήψεων που πιστεύουν ότι ο δικομματισμός, μέσα στα πλαίσια του νεοφιλλελευθερισμού, αποτελεί ένα καλά στημένο σκηνικό που εναλλάσει τα δυο κόμματα στην εξουσία, όμως γνωρίζουν οι υποστηριχτές του, ότι αυτό αποτελεί μια ουτοπία. Το Πολυτεχνείο αποτελεί ένα απαράμιλλο ορόσημο της αγωνιστικότητας και της αποφασιστικότητας του λαού και της νεολαίας στην πάλη για λευτεριά από τα δεσμά του φασισμού και του καπιταλισμού.