Τίτλοι Ειδήσεων

 

Tα παλικάρια που εκτελέστηκαν ήταν 50... PDF Εκτύπωση E-mail
Δευτέρα, 10 Μάιος 2010 17:59

alt Πρωτομαγιά του ’44 οι Γερμανοί εκτελούν  200 ψυχές στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, και στις 3 Μαϊου συνεχίζουν τον χορό του θανάτου εδώ στις παρυφές των Γερανείων εκτελώντας άλλους 50.

Όλοι φυλακισμένοι στις φυλακές Χαϊδαρίου για αντίσταση κατά του κατακτητή.
 

Από τις φυλακές αυτές σύρθηκαν εδώ και πότισαν με το αίμα τους τούτα εδώ τα χώματα εκείνο το πρωινό του Μάη του ’44.

 

 
Και σήμερα 66 χρόνια μετά βρισκόμαστε στον ίδιο τόπο όχι μόνα για να τιμήσουμε την θυσία τους αλλά και να σκεφτούμε πόσο διαφορετικά ήταν τα γεγονότα τότε από το σήμερα τον Μάη του 2010.
Τότε που ο κίνδυνος ήταν ορατός, ο κατακτητής ολοφάνερος και το χρέος για την λευτεριά της πατρίδας η πάλη και η αντίσταση, σήμερα όμως;
Σήμερα όμως έχουμε προβλήματα, δύσκολη οικονομική κατάσταση, αβεβαιότητα, περικοπές σε μισθούς και συντάξεις.
Βρεθήκαμε με μια σαθρή οικονομία και οι δανειστές να είναι έξω από την πόρτα μας.
Φταίνε οι πολιτικοί, οι βουλευτές, φταίει η σημερινή κυβέρνηση, η προηγούμενη, η αυριανή η μεθαυριανή, οι τράπεζες ή μήπως οι ξένοι.
Και πάντα καταλήγουμε στην ίδια επωδό. Φταίνε οι άλλοι. Και αυτό το λέμε εδώ στον τόπο θυσίας των 50. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε μας είναι ξένο από την λογική που αποκτήσαμε ότι τα παλικάρια που εκτελέστηκαν ήταν 50.
Όλοι μαζί. Δεν ήταν ο άλφα, ο βήτα και άλλοι 48.
Ήταν 50 όλοι επώνυμοι και ταυτόχρονα ανώνυμοι όλοι ίσοι και όλοι ήρωες.
Εξιστορούμε τα γεγονότα ότι αρνήθηκαν να λυγίσουν στις πιέσεις να προδώσουν τον αγώνα τους και τους συντρόφους με αντάλλαγμα την ίδια τους την ζωή και δεν μπορούμε να το καταλάβουμε γιατί όχι έχουμε φτάσει στο σημείο να λυγίσουμε στο οποιοδήποτε φύσημα του ανέμου πηγαίνουμε όπου μας πηγαίνουν και το μόνο που επιδιώκουμε είναι να φορτώσουμε τα δικά μας βάρη σε άλλους δείχνοντας και στοχοποιόντας οποιονδήποτε.
Αυτά εδώ τα 50 παλικάρια πάλεψαν και θυσιάστηκαν για λευτεριά και δικαιοσύνη για να ξημερώσει μια καλύτερη μέρα για τον τόπο μας.
Και το έκαναν αυτό ενώ ήξεραν ότι ήταν μελλοθάνατοι και δεν θα ζούσαν να την δουν.
Από την πρώτη στιγμή που μπήκαν στο Χαϊδάρι και είχαν πλήρη συνείδηση και γιατί μπήκαν και τι τους περίμενε, αλλά επίσης ήξεραν ότι δεν έχει σημασία ο φυσικός θάνατος αλλά ο στόχος τους για το κοινό καλό.
Όχι γι’ αυτούς αλλά για τους άλλους.
Και το κοινό καλό γίνεται από όλους μαζί ή όπως πιο γλαφυρά λέει από μένα ο ποιητής για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ.
Γιατί ο ενεργός πολίτης δεν ονειρεύεται το μέλλον αλλά κάνει συνειδητές και συστηματικές προσπάθειες να το διαμορφώσει.
Και σε αυτή την προσπάθεια οι αγωνιστές της Αντίστασης δεν κοίταξαν τι τους βόλευε ή τι συνέφερε, δεν ζήτησαν το μπράβο αλλά έκαναν αυτό που έπρεπε γιατί έπρεπε.
Με προσήλωση σε ανώτερο σκοπό ομαδικά και συνειδητά αντίθετα από εμάς που όταν κάποια στιγμή μετά το τηλεοπτικό βομβαρδισμό ξεχειλίσει η οργή σηκωνόμαστε από τον καναπέ βρίζουμε τους πάντες και τα πάντα και ξανά – καθόμαστε ήσυχοι και πεισμένοι μάλιστα ότι έχουμε αγωνιστεί και έχουμε κάνει το καθήκον μας.
Ή ακόμα χειρότερα όταν η οργή γίνεται τυφλή βία και ξεσπάει σε βιτρίνες, μολότοφ και ανθρώπινες ζωές φέρνοντας και άλλη βία και υπηρετώντας το σύστημα.
Γιατί μόνο ο λαός με μαζικό αγώνα μπορεί να αλλάξει τα πράγματα, αγώνα με στόχους φανερό και ξεκάθαρο. Αγώνα που έχει ήθος αλλά και θυσίες.
Γι’ αυτό και τα 50 παλικάρια στάθηκαν ατρόμητα στην κάνη του πολυβόλου, δεν γονάτισαν δεν προσπάθησαν να αποδράσουν. Να αποδράσουν για να την πληρώσουν άλλοι.
Γιατί έκαναν αντίσταση και όχι τρομοκρατία, και παρότι ο Γερμανός εισβολέας τους χαρακτήριζε τρομοκράτες αυτοί με την στάση τους δεν άφησαν την παραμικρή κηλίδα να σπιλώσει τον Εθνικό Αγώνα.
Σε όλη τη διάρκεια των μαύρων χρόνων της Κατοχής, παρ’ όλη την πείνα παρότι ο Ναζιστικός Στρατός ερήμωσε την ύπαιθρο έκαψε εκατοντάδες σπίτια προχώρησε σε μαζικές σφαγές και εκατοντάδες εκτελέσεις όπως στα Καλάβρυτα και στο Δίστομο πουθενά δεν υπήρξε πράξη τυφλής αντεκδίκησης.
Γιατί τότε την περίοδο της Αντίστασης το σύνολο του Ελληνικού λαού έδειξε το μεγαλείο της ψυχής του, έδειξε όπως πολλές φορές είχε κάνει και στο παρελθόν ότι μπορεί να αντέξει τα πάντα και να μην λυγίσει.
Γιατί τότε ο Λαός είχε όραμα πίστη στις δυνάμεις του και στην ηγεσία του.
Πίστευε στον διπλανό του, πίστευε ότι αύριο θα ξημερώσει μια καλύτερη μέρα και για τον λόγο αυτό μοιραζόταν και το ξεροκόμματο που είχε, νοιαζόταν όχι μόνο για το παιδί του αλλά και για το παιδί του γείτονα.
Εμπρός λοιπόν να βρούμε το δικό μας όραμα, να σηκώσουμε ανάστημα να δούμε την αλήθεια κατάματα και να βγάλουμε την χώρα μας από αυτή την δύσκολη οικονομική κρίση.
Δουλεύοντας όχι ο καθένας για το συμφέρον του αλλά ομαδικά.
Διεκδικώντας όχι αυτό που μας βολεύει αλλά αυτό που είναι δίκαιο όχι για εμάς αλλά για τους πολλούς.
Καταδικάζοντας και απαιτώντας εξυγίανση όχι με άναρθρες κραυγές και βρισιές, αλλά με λόγο επιχειρήματα και αποδείξεις.
Γιατί αυτό έχουμε υποχρέωση.
Για τον τόπο μας.
Για τα παιδιά μας.
Και πάνω από όλα για όσους θυσιάστηκαν και ιδιαίτερα για τα 50 παλικάρια που έχυσαν το αίμα τους όλοι μαζί για ένα καλύτερο αύριο.
Ας μην αφήσουμε την θυσία τους να πάει χαμένη. Ας μη χάσουμε το αύριο.
Αιωνία τους η μνήμη.
Γιώργος Σοφίας

FOTO-FLORIN CRAUS